jueves, 20 de diciembre de 2007

3, 2, 1...Nadal

Xa queda moi pouco para a chegada do Nadal, así que estes últimos días adicamos o noso tempo a deixar tódolos cabos ben atados. Os fitos máis salientabels do Yonyi son:

  • Adquisición e intercambio de participacións da Lotería de Nadal. Grazas ó intercambio cos compañeiros de traballo e coa familia, ata o momento dispoño de 9 números, e aínda poden ser máis. Nalgunha das vindeiras entradas xa porei como queda o balance dos 63 € que xogo.
  • Elaboración da felicitación das Festas entre os amigos do traballo. Tralo éxito acadado con anteriores proxectos, a delegación madrileña de Potrosoft foi designada para realiza-lo "Powerpoint" de felicitación, obtendo novamente louvanzas e parabéns.
  • Obtención de agasallos. Co lanzamento dun concurso entre os empregados de Telefónica (e alleos), a ludopatía chegou ó meu departamento, e tras pasar case que toda unha mañá adicada a participar no concurso, empregando métodos demasiado frikies como para seren explicados aquí, obtiven un rato inalámbrico e un Nokia 6131. Non está mal o botín (non confundir co Botín de Pilar).
  • Cesta de Nadal. Dende o luns teño na casa a cesta de Nadal deste ano. Por mor de que a do pasado fora moi abundante, a deste ano defraudou un pouco, pero hai que recoñecer que tampouco está nada mal, xa que conten o segundo mellor agasallo que se pode facer no Nadal, a paleta de porco de landra, só superado por un bo xamón.

Velaquí tedes as probas do delito:


sábado, 15 de diciembre de 2007

Homecoming

Deiquí nunha semá os Madarnás volvemos o punto de partida. M3.2 aproveita pra mandar un saúdo a todos os Madarnás, especialmente os que lean esto.
Despois para recordar que M3.2 e compañía parten o sábado pola mañá (07:00 ou así) pra A TERRA, que é a denominación oficial de Galicia, e o sitio onde os Madarnás retornarán cando chegue o momento.
Hai sitio pra máis, M3.3 xa está apuntado, aínda que penso que M3.6 tamén podería vir. M3.1 parte o venres pola tarde.

Vou ser alfa-tester dun xogo, eso sí que mola!!!
Polo demáis pouco máis que contar, salvo que conto convosco para o evento do día 16 de agosto, alén do río, do que xa vos contaréi máis cousas.

PS: tesme que ensinar a xogar, mola un cacho.

jueves, 6 de diciembre de 2007

MadarRisk

EI RAPAZ, XA ESTÁ AQUÍ O NADAL!.

Aínda non tes claro o que lle vas pedir ós Reis na túa carta?. Dende Evergames chega a proposta máis novidosa en xogos de taboleiro. O MADARRISK!!.

MadarRisk é un xogo dinámico, no que as distintas faccións dos Madarnás tratarán de conquista-lo mundo que se atopa alén "do outro lado do río". Trátase dun xogo gastronómico-cultural que está pensado para que poida ser disfrutado tódala familia, sendo válido para calquera idade e dende 1 ata 20 xogadores.

As regras do xogo son moi sinxelas. Cando un dos Madarnás chegue a un novo territorio, deberá chantar nel o seu estandarte, reclamando como propio dito territorio. No caso de que ademais se adxunte documento gráfico para demostra-la conquista, aplicarase un factor multiplicativo x2. As formas máis comúns de obter novos territorios son as seguintes:

  • Unión temporal con aliados "do outro lado do río" para organizar unha cruzada conxunta.
  • Alianza con outros Madarnás na procura de novos territorios.
  • Expedición solitaria dun membro Madarnás.
  • Visita ós dominios dun aliado "do outro lado do río".
  • Tratado de unión temporal ou definitiva con herdeiros doutros territorios

Veña, a que esperas, date presa ou quedarás sen el!.

miércoles, 28 de noviembre de 2007

Jacobinismo, Rosseau y otras hierbas.

El estado de derecho se fundamenta en muchas cosas, pero de todas ellas hoy voy a hablar de la relación entre el estado y sus individuos. Esta relación es un problema muy grande, puesto que ha llevado a la creación de diversas corrientes mesiánicas todas llenas de razón y por ello mismo contrapuestas.

Se utiliza mucho el término democracia para describir algo que debería ser un poco más amplio, pero a lo que aún no se le ha encontrado una buena definición. Sin embargo hay que decir que la democracia es el concepto mejor conocido del mundo, puesto que todo el mundo la define con precisión. Yo no me aventuraré tanto, y simplemente diré algunas cosas que son o no estado de derecho, y cosas que no tienen porque serlo.

- Igualdad de derechos: pues no, para que algo sea un estado de perfecto no es necesario, -ni mucho menos- la igualdad entre los ciudadanos. Bueno, yo puedo tener el derecho a concebir hijos, pero eso no me ayuda... Los ejemplos son inmensamente claros, desde la discriminación positiva, la mayoría de edad, etc.

- Respeto a las minorías: peliagudo tema, puesto que los grupos sociales no tienen derechos, sólo las personas los tienen. Vamos que los colectivos homosexuales no tienen derecho a casarse, -sus miembros sí- Del mismo modo, los practicantes de una religión y o los nacidos en una zona geográfica, o los hablantes de una lengua no tienen derecho como grupo, sí como individuos. En esto entramos en el no menos espinoso tema de los pueblos, pero ese lo dejo para otro día.

Hay muchos más, pero sólo quería tocar los más polémicos. En cualquier caso, sí que habría que mencionar un par de temas, al respecto, como la importancia del modo (y no sólo de los fines) en una democracia.
El fin último de un estado: el bienestar de cada uno de sus individuos, así de fácil y así de difícil.

En el siguiente trataré de los pueblos, las naciones y todos esos inventos creados para poder enfrentarnos un poquillo más.

domingo, 25 de noviembre de 2007

¿Qué querría decir?



ostia.

(Del lat. ostrĕa).

1. f. ostra.


El amor no es la (elija opción)

ostra.

(Del port. ostra, y este del lat. ostrĕa).

1. f. Molusco lamelibranquio marino, con concha de valvas desiguales, ásperas, de color grisáceo por fuera y blanco anacarado por dentro, de las cuales la mayor es más convexa que la otra y está adherida a las rocas.

2. f. Concha de la madreperla.

3. f. coloq. Persona retraída, misántropo. U. t. c. adj.


Yo por mi aparte habría optado por

hostia.

(Del lat. hostĭa).

3. f. vulg. malson. Golpe, trastazo, bofetada.


Y hablando de hostias, pulsad en el enlace y leed debajo de la definición del DRAE

Foto de 20minutos.es

miércoles, 21 de noviembre de 2007

Österreino

Ah Beowulf!
Non é que sexa unha maravilla, pero é do millor que teñen esta xentiña.

Estiven en Wien, deste xeito expandindo o conxunto de terra agraciada polo contacto con algún membro da M3.

Sitio curioso aquel, houben de cruzar medio aeroporto, e pasar por en medio de tóda-las tendas do aeroporto pra recoller a miña equipaxe. Logo elí, o subconxunto de "Expertos" pasamos uns bos ratos, incluso algús puideron relaxar os ollos por algúns minutos, metres debatíamos sobre cousas insulsas que non ían a ningures. Bueno, algo sí pero tampouco tanto.

Cear ceamos, xantar... buéno, algús dirían que xantamos; pero os Madarnás saben quieso non é xantar. Coñecín xente, algús incluso agradables.

Logo volvimos, a viaxe non foi especialmente tranquila, pero chegamos, aínda que case quedo alí atrapado polo temporal. Eso foi sen lugar a dúbidas Wien que non quería deixar marchar a un M3, pero ó final vencimos.

Felicidades ós premiados, ós que cumplen 18 ou 31, ós que empezan a traballar e ós que cambian de traballo. Felicidades ós que cambian de batería, i a todos en xeral.

Este finde tocará currar, e pra cando se poida exposición de romanos.

Formación continua

O bo traballador debería ter como principal obxectivo do día a día logra-la súa evolución profesional e acadar novas metas. No meu caso, como o traballo non me enche de todo (aínda que estes días estou a ter algo de actividade), aproveito o tempo para estar nun proceso de formación continua.

Comecei por cousas doadas, como escribir correos á xente coñecida e ler diversas bandas deseñadas (a de Dilbert do domingo foi sinxelamente, xenial). Tendo en conta que o sector evoluciona moi rápido, é preciso estar en constante actualización, e que mellor forma de coñece-la actualidade que ler os xornais.

Unha vez acadada a mestría neste nivel, era o momento de dar un salto de calidade, desembarcando no mundo da edición e administración de bitácoras. Tamén se produciú unha mellora no uso das follas de cálculo, xerando un "Excel" que contabiliza os acertos na quiniela de 22 persoas, e que calcula o pleno ó 15 segundo os pronósticos aportados pola xente.

O pasado venres, saquei á luz a miña parte máis artística, botei toda a mañán a facer fotomontaxes coa cara dun compañeiro que deixaba a xerencia. Coas miñas seis fotomontaxes e unha feita por un compañeiro, editamos un pequeno pasquín para rendirlle unha merecida homenaxe. Foi todo un éxito, xa que na pequena festa de despedida que lle demos, case toda a xente esmendrellábase coa risa e dábannos parabéns (en breve sacaremos versión ppt para a súa multidifusión).

Ata agora todo semellaba encaixar, xa que sempre estiven diante do ordenador (polo que de lonxe pódese crer que estaba a traballar). Pero as miñas inquedanzas fixéronme rompe-la derradeira fronteira e ir alén da informática; metido nun "cuarto de reflexión" (facelo enriba de miña mesa parecíame excesivo), nunha man unha batería de 12V, e na outra unha botella con H2SO4, encomendeime á Química... e milagre...¡Electricidade!.

Visto que no traballo non teño limitacións á hora de adquirir novos coñecementos (literatura, deseño gráfico, maquetación ou química), tan só me queda por decidir que será mellor para o meu currículo: ¿encaixe de Camariñas ou toca-la zanfona?.

domingo, 18 de noviembre de 2007

It's raining, man!

Nunca pensei que lle daría importancia a que chovera, pero é que dende comezos de setembro só chovera un día. A verdade é que non é máis que poalla, pero eu xa a botaba de menos, sempre fun de noite e choiva.

A cousa está bastante mal, a pouco máis e quedamos sen castañas para os magostos por culpa da seca.

En cuanto a los cultivos de invierno, como el nabo, el repollo o la coliflor, los agricultores que se atrevieron a plantarlos se han visto obligados a echar mano del regadío para no perder toda la producción, aunque la mayoría del sector todavía se mantiene a la espera.


O repolo e a coliflower ben que se podían extinguir, mais se chegamos a quedar sen verzas e grelos, acábase a miña relación coas verduras até que cheguen as xudías.

viernes, 16 de noviembre de 2007

Falas galego? - Bueeeeno...


Esta tarde vin un documental chamado Fronteiras [57:21] sobre a situación do galego nas zoas limítrofes coa Galiza, esto é, Asturias, León, Zamora e norte de Portugal. Foi emitido pola TVG o 25 de Xullo deste ano. Pareceume moi interesante e iluminador, especialmente no tocante ós asturianos e a súa "fala". É un chisco longo e por iso non o vou colgar aquí pero si que recomendo vivamente que lle botedes unha ollada.

lunes, 12 de noviembre de 2007

Naufraxio á vista

Estou canso. Hoxe foi un día longo. Agora escribo dende o sofá, escoitando ós Dire Straits, despois de ter ceado e de pór as pernas en alto. Estou a darlle voltas ó asunto do traslado e non lle vexo bo fin. Esta tarde só vinte dos máis de cen pasaxeiros que imos nesta nave nos reunimos para planexar un motín co que esixir os nosos dereitos ó capitán e ó resto dos oficiais. Hai quen xa vaticinou que algúns destes amotinados serán tirados ó mar sen piedade, para que os devoren as quenllas. Outros pensan que nada cambiará, que despois da tempestade sempre ven a calma. E outros adícanse a nadar e gardar a roupa. A ver si finalmente a cousa chega a bo porto... (continuará)

A todo porquiño...



11 de Noviembre del año 2007 de Nuestro Señor, festividad de San Martiño, al alba y con tiempo duro de levante, un fuerte levante de 35 nudos de viento, la más pequeña de la milenaria saga Madarnás, ha alcanzado la mayoría de edad.

Desde el venerable Consejo de Ancianos te felicitamos por tu rápida aproximación al mundo viejuno, y esperamos que pronto puedas usar las sagradas frases "Cuando yo era joven..." y "En mis tiempos eso no pasaba".

Parabéns pra voçê, Matochi!!!

jueves, 8 de noviembre de 2007

Tensión en Industriales

Voy a seguir en mi línea de falta de originalidad y contaré mi más reciente experiencia en el submundo de la ¡¡TENSIÓN!!

Tres jóvenes ebrios entran en las aulas del campus vigués e insultan a los profesores

El lunes 29 de octubre tres jóvenes asaltaron varias aulas de las facultades de Industriales, Económicas y telecomunicaciones de la Universidad de Vigo.

Con síntomas evidentes de estar bajo la influencia del alcohol, según explicaron desde la propia Universidad, estos jóvenes irrumpieron en varias clases increpando e insultando tanto a los docentes como a los alumnos que allí se encontraban.

Para reducirlos fue necesario avisar a los agentes de la Policía Local, que acudieron al campus y tuvieron que sacarlos a la fuerza de una de las aulas.


En esta ocasión existe material gráfico para que todo el mundo pueda disfrutar de uno de esos pequeños momentos de ¡¡TENSIÓN!! que nos brinda la vida.



Pongámonos en situación, un lunes de octubre a las 12:00 de la mañana, en el CUVI (sí, Vigo tiene su campus en mitad del monte), y ninguna fiesta universitaria a la vista.

Cinco colegas y yo acabábamos de ver la presentación del PFC de otro colega, y nos encontrábamos en un pasillo esperando a que recogiera, para irnos a tomar los tradicionales pinchos celebrativos. En ese momento aparece en el pasillo el individuo de camiseta blanca y pantalón corto que se ve en el vídeo, acompañado de otro más pequeño (en tamaño) y con una gorra en la cabeza. Al llegar a nuestro lado, el pequeñín intoxicado nos pregunta por la salida, y mientras se dirigía a ella nos suelta un demoledor

"Yo paso de estudiar, a mí lo que me gusta es la droga y la discoteca"


Evidentemente, ante tal demostración de sabiduría le correspondimos con unas sonoras carcajadas, algo que a nuestro pequeño intelectual no le sentó demasiado bien, ya que tras doblar la esquina oímos como avisaba a su amigo el grandote de que nos estábamos riendo de él (como para no reírse), afortunadamente, o ya le fallaba el sentido del oído o todavía era consciente de que la inferioridad numérica no es buena compañera de los enfrentamientos.

Una vez reunido con nosotros el nuevo ingeniero, nos fuimos cual alegres colegialas a por los pinchos, comentando la extraña situación que acabábamos de vivir. Durante el camino (creo) apareció otro amiguete nuestro, que nos comentó que los artistas invitados habían pasado también por la biblioteca deleitando a los presentes con su ingenio y alegría.

Durante la degustación, que era en una sala cerrada anexa a la cafetería de la facultad, tuvo lugar el segundo round, cuando por la puerta aparece el grandote con una sonrisa en la boca y diciendo.

- Gracias por esperar, ya estoy aquí.

Mi amigo, alucinando, porque estaba recogiendo durante el primer round y al verlo allí no lo relacionó con lo que le acabábamos de contar, así que bastante mosqueado pero por si acaso le preguntó

- Perdona, ¿tú quién eres?

A lo que el artista invitado responde:

- Soy el uhm... eh... el de fisiobiotecnología (o algo así dijo)

Mi amigo entonces le pidió que se marchara, que aquello era una celebración privada, a lo que que el alegre muchacho dijo que sí, pero que quería coger un calamar (estudiar tanto da mucha hambre) , pero mientras dirigía su mano al cefalópodo descubrió un objetivo mucho más jugoso, ¡¡un botellín de cerveza!! así que sus exigencias se vieron incrementadas. A mi amigo (tiene un pronto bastante rápido) le debía de ardiendo la sangre en aquel momento, y decidió decirle que se la llevara con tal de perderlo de vista, y así fue, el fisiobiotecnólogo se fue por donde había venido, pero con una cerveza y un calamar. Hay que reconocer que el segundo round fue provechoso para él.

Ahora viene una parte de la que no estoy muy seguro, porque mientras seguíamos con los pinchos apareció un profesor que había estado en la lectura del proyecto, a decirle al director del proyecto (que estaba presente durante el segundo round) que habían ido por la zona de los despachos dos alumnos raros preguntando por él (esta parte no la oí bien), por lo que podemos suponer que el fisiobiotecnólogo y su compañero subdesarrollado leyeron la hoja que se pone en la sala donde se leen los proyectos el nombre de los profesores implicados, y preguntando por ellos llegaron a los pinchos. No estoy seguro de que lo entendiera bien, igual los que preguntaron no eran estos dos, pero si así fuera, un 10 para el grandote, su investigación le llevó a comer un calamar y una cerveza por la patilla.

El último asalto fue cuando ya nos íbamos cada uno a su casa, y vimos que la policía estaba hablando con los reyes de la fiesta. Lo sorprendente fue encontrarme hoy, diez días después con la noticia y un vídeo publicado en el 20minutos.

Sólo espero que ya que sus andanzas se han hecho de dominio público, podamos pronto saber quienes son para que puedan disfrutar del reconocimiento de su hazaña.

miércoles, 7 de noviembre de 2007

A "Premiere"

O pasado luns pola tarde fíxose unha proxección de preestrea da coproducción hispano-mexicana "La Zona". O lugar escollido foron os cines Roxy B; e a falta de alfombra vermella, para darlle un pouco de "glamour" ó asunto, os Madarnás estiveron alí. Nesta ocasión a representación estaba composta por Richi e mailo Yonyi.

Ó comezo do pase, o productor e o director (Rodrigo Plá) dixeron unhas breves verbas, e escusaron a ausencia de Maribel Verdú, que inicialmente estaba prevista. O certo é que me quedou pena disto, xa que degorábame por ver a Maribel Verdú de preto, xa que segundo vai pasando o tempo, vai estando máis guapa.

No que se refire ó filme, as expectativas eran prometedoras, xa que viña avalada por algúns premios internacionais coma o "Premio da Crítica" do Festival de Toronto, ou o premio á "Mellor Ópera Prima" do Festival de Venecia. Persoalmente a película paréceme que está a altura do esperado, nalgúns momentos o argumento é previsible, e os actores tal vez sexan un pouco arquetípicos, pero a liña argumental está ben traballada. Ademais, a temática aínda que un pouco esaxerada, é moi crible, xa que de cando en cando coñecense novas que semellan ir polo mesmo camiño.

A estrea oficial será este venres día 9. Pero recorda:
¡OS MADARNÁS XA ESTIVERON ALÍ!

martes, 6 de noviembre de 2007

Viaxe a Ávila

Durante a pasada ponte quedabamos en Madrid uns poucos amigos, cos que fun ver o monólogo de Ignatius. Nun dos momentos nos que estabamos a parolar, xurdíu a idea de aproveita-la fin de semana para facer unha pequena escapada a algures. A data elixida foi o sábado, xa que eu non tiña ningún encontro e deixaba o domingo para descansar algo ou remata-las tarefas da casa. Agora tan só quedaba escolle-lo sitio. Podería ser Toledo, pero algún xa fora non hai moito...¿ tal vez Segovia?... tamén o coñeciamos. ¿Seica Ávila?, (¡Ummmm chuletón!) definitivamente, Ávila estaba ben.

Tendo en conta que estabamos na capital de provincia a maior altitude e que xa estamos en Novembro, íamos preparados para un día xélido. Afortunadamente tivemos bastante bo día, xa que non precisamos do xersei ata mediados da tarde.

En canto a cidade, non é que sexa moi grande, pero para dar unha voltiña dun día, ben vale. A parte que está dentro das murallas está bastante ben para pasear, pero tampouco hai moito máis. Pódese subir á muralla ou visitar igrexas (unha das cidades con meirande número de igrexas por habitante) e a catedral, pero cobran por todo. Como dixo un dos meus amigos, é mellor a muralla de Lugo, que é gratis e ademais pódeselle da-la volta completa.

A cidade estaba ateigada de turistas, ata había unha excursión de xaponeses* (non poden faltar en calquera lugar turístico que se precie), así que costounos atopar un sitio onde poder xantar. Pero ó final, caeu o menu "dietético" composto por "Judías del Barco de Ávila y Chuletón de Ávila", o verdadeiro motivo da viaxe.


*Nota mental: Pedir un crédito para montar unha empresa de aluguer de xaponeses ós sitios turísticos en desenvolvemento.

viernes, 2 de noviembre de 2007

Tensión en Halloween

A pasada noite de Halloween, decidín ir tomar unhas cervexas cos amigos é aproveitar para dar unha voltiña. Estando no día que estabamos, o sitio máis
axeitado semellaba ser unha cervexería de nome celta "Triskel", é de paso, podiamos ver en directo a actuación duns contacontos.

Chegamos un pouco tarde, e xa comezara, pero afortunadamente non levaba moito. Ademais, houbo sorte e puidémonos sentar. O tema era que estaban dous humoristas, Ignatius, e un rapaz principiante. O rapaz facía o que podía, pero era máis desbarre que comedia, non ría casi ninguén, e tan só triunfou con dous chistes. Mentres que con Ignatius estabamos a esmendrellarnos.

En metade da actuación, comezou a torcerse todo, primeiro un borracho comezou a replicar e a pedir que lle deixasen o micro e dicir unhas palabras en plan "bo roliño" e cousas similares. Tras aguantar un poco ó home ese, cando todo semellaba volver a normalidade, pasou a peor. Un "skin" borracho e posto ata as cellas, empeñouse en contar un chiste, é estivo a sabota-lo monólogo ata que lle deixaron subir. Como o tipo ía tan mal, case cae do escenario. O publico comezou cos apupos, e como non remataba co chiste, ó final baixárono sen terminar. Nese momento a cousa liouse de verdade, os "skins" comezaron a insultar ó público e sobre todo a Ignatius, ata que chegou un momento no que comezou a contestarlles, e finalmente foise cara eles e case se lían a tortas.

Por sorte todo quedou niso, pero case todo o público marchara vendo o panorama, así que cando se restableceu a calma, Ignatius pedíu desculpas, e tras un par de minutos rematou o monólogo, xa que non era capaz de seguir.

O final foi un pouco surrealista, xa que só quedaban no sitio os seus amigos e os seus compañeiros de "Paramount Comedy", e por suposto, nós. Así que cando rematou, veu ata a nosa mesa e deunos as grazas por quedar alí ata o final.

Aquí temos unhas ligazóns ó monólogo de Ignatius que non puidemos ver completo:

Ignatius - Parte 1
Ignatius - Parte 2
Ignatius - Parte 3

Magosto

Voltamos a terra. (Voltei)

Xa tiña algo de ganas, pero aínda non tocara; e como non choveu -disque estamos case que de sequía- e fai sol, a verdade é que apetecía estar fóra pola tarde, i estamos en novembro.
Que ben se está eiquí, colleron hai uns días a Diego nun traballo en Porto (Galiza do Sur), e logo voltará para Ourense, para a central en España da empresa, vedes eso sí que está ben. Ademáis Judith empezará a traballar en Red.es en canto o diga na súa actual empresa. Case funcionaria, eso sí que está ben. Ela está moi contenta, agora só imos quedando os demáis.

A min tamén me apetecería volver algún día, pero polo de agora isto é o que hai.
E mañá celebramos magosto, non será como cando eramos novos, coa familia ou cos amigos, pero estará ben.

Por certo, non farei más referencia a esa festa estranxera do Halloween.

jueves, 1 de noviembre de 2007

This Is Halloween

Xa sei que a noite de Halloween xa pasou, pero non me resisto a colgar este vídeo. Espero que todos o disfrutedes



Tim Burton e Marilyn Manson. Simplemente xenial.

Ora aut labora

Hoy, 1 de noviembre del año 2007 de Nuestro Señor, día de los Fieles Difuntos, Madrid es una ciudad fantasma. O al menos lo era a las 8 de la mañana. Los lugareños, esto es, cualquier individuo que haya vivido aquí al menos un par de años, afirman que ni siquiera en el mes de agosto la capital sufre tal abandono. Y es que resulta inquietante que el día después de All Hallows Eve (aka Halloween or Samhain) no te encuentres ni un alma por las calles. De hecho, hoy ha sido la primera vez que he podido sentarme en el metro de camino al trabajo.

Una vez llegado a la oficina, la cosa no cambia mucho ya que somos cuatro gatos haciendo guardia. Además el ambiente es un poco raro; ayer nos dieron una mala noticia y la gente aún la está digiriendo: a finales de noviembre nos mandan a todo el departamento a San Sebastián (de los Reyes, por más señas), al mismísimo polígono donde se encuentra Antena 3. Yo, al desconocer la geografía matritense, no soy consciente del alcance real de la mala nueva, pero viendo las caras de mis compañeros me pongo en lo peor.

Está siendo un día tranquilo aunque podría complicarse, como sucedió ayer. Hasta ahora lo único destacable ha sido una llamada a Milán (Vi informiamo che questa telefonata potrà essere registrata) en la que, creo que por primera vez, he hablado con un italiano que tiene un acento decente hablando inglés.

Voy a hacer que trabajo un rato.

martes, 30 de octubre de 2007

Kiai

Ayer hice Kendo en el Moscardó, en zona Av. América.

No había senseis, o sea que entrenamos con el sempai que en este caso era Baró.


Y la verdad es que fue muy cansado, y muy largo, 1:30. Acabamos a las 23:00. Pero me sentó bien, ahora he de hacer por seguir yendo lunes y miércoles aunque me libere a horas en las que ya debiera estar en cama.


Poco más, aunque es un arte marcial apasionante, simplemente comentar que mi siguiente paso será conseguir los golpes cortos (men corto, koté corto, do corto).


Hasta ese momento, sigo llevando armadura y dejándome la voz procurando ennoblecer algo que sólo puede ser noble cuando no es real sino una imagen de la caverna de Platón.


PD: Espero que pronto llegue mi Tare para que se me pueda identificar

lunes, 29 de octubre de 2007

Xornalistas e antropólogos

Digamos que máis ca unha entrada nova , isto é un comentario simultáneo ás dúas entradas previas.

Eu obviamente estaría entre os Eloi polo meu corpo velido, as miñas delicadas maneiras e a miña intelixencia superior. Ademáis, xamáis podería ser un morlock polo noxo que me provoca a antropoloxía.


Velaí unha nova demostración do bo facer e do rigor do colectivo xornalístico, nesta ocasión dos nosos paisanos lugueses.

jueves, 25 de octubre de 2007

E ti de quen es, morlock ou eloi?

Veña, para seguir co estilo criticón que é o que semella que se vai levar esta tempada, preséntovos unha perigosa mestura de sensacionalismo xornalístico e necesidade dalgúns doutores (universitarios) de publicar calquera cousa con tal de chamar a atención.

Prevén que a Humanidade se dividirá en dúas dentro de 100.000 anos
"O doutor Oliver Curry cre que a dependencia tecnolóxica e a selección da parella levará a un futuro de 'guapos' e 'feos'. "

"Os descendentes da clase superior serán altos, delgados, sans, atractivos, intelixentes e creativos, mentres que a xente da subespecie inferior será fea e semellante a criaturas coma os goblins."

"...a Humanidade se divida en dúas subespecies: unha “grácil” e outra “robusta”, semellantes aos Eloi e os Morlocks da novela que publicou Wells en 1895."

Bueno (vivamos coma galegos!!!), non sei que máis cousas contaría o tal Oliver, pero o que está claro é que ao xornalista o que lle quedou foi o de humanos coma goblins ou morlocks. Os goblins vounos deixar, xa que entre os xogos de rol e o Duende Verde de Spiderman (Green Goblin) xa todo o mundo se fai unha idea de como son, mais os morlocks por non ser tan coñecidos merecen uns apuntamentos.

Morlock levándolle a merenda aos fillos

Os morlocks son unha subespecie humana creada polo escritor H. G. Wells no seu libro A máquina do tempo, onde nun futuro lonxano a especie humana divídese en dous, os Eloi (que ven poderían ser de Sanguñedo :) ) guapos e bos, e os morlocks, uns seres malvados que viven baixo a terra. A diferenza co proposto por Oliver é que lonxe de ser inferiores, tiñan aos Eloi coma gando, e ao chegar a unha determinada idade, chamaban por eles para que baixaran as profundidades e papalos.

Como vedes o doutor (teórico da evolución nunha Escola de Económicas?) o único que fixo foi contar unha novela de ciencia ficción ao seu xeito, baseándose nas mesmas suposicións que calquera escritor pode facer, polo que as súas previsións nada de científicas e si moi literarias, nunca deberían presentarse coma algo serio. Xa postos a imaxinar o futuro da raza humana, quédome co proposto por Harry Harrison en Encuentro final, que me parece moito máis probábel.

miércoles, 24 de octubre de 2007

Los periodistas, esos grandes incomprendidos

El otro día estaba leyendo un periódico, y leí una noticia sobre algo que conozco aunque no sea un verdadero experto en la materia; y recordé una de las pocas leyes invioladas del universo:

Las equivocaciones de un artículo periodístico son proporcionales al grado de conocimiento de la materia por parte del lector.

Esto nos lleva a la siguiente conclusión, no demostrada, pero no por ello menos cierta; si algo de lo que dice un periodista te parece cierto, es porque ignoras la realidad.

También se me vienen a la cabeza ciertas encuestas que ponen al sector periodístico como el peor valorado por los españoles. Vamos, lo que yo siempre digo, la multitud es mucho más inteligente que el individuo.

Y ahora haré referencia a lo que decía el artículo, pero únicamente por ejemplificar: Comparación entre las infraestructuras del AVE Sevilla y el AVE Barcelona.

Según este artículo, la línea a Sevilla es bastante mejor que la línea a Barcelona, y muestra diversos datos para demostrarlo, como por ejemplo la velocidad máxima en la línea, el coste total, etcétera.

Mi intención aquí no es afirmar la superioridad de una línea sobre la otra o viceversa, simplemente afirmar lo fácilmente que se muestran unos datos y se ocultan otros para apoyar la propia falacia.

En la comparación de costes entre las dos líneas, sí se menciona el hecho de que una de las dos líneas es más larga que la otra, pero se olvida el realizar la comparación en dinero constante (descontando la inflación), así como la diferencia de terreno entre la mayor llanura de España y el sistema ibérico. Aún así, estoy de acuerdo en que el coste no es explicable con estos datos, pero aún así.

Y aún más grave es la comparación de velocidades punta 250 en la nueva frente a 300 en la antigua se dice. La realidad sin embargo es completamente distinta, puesto que el tramo de la línea a Sevilla en la que está permitido alcanzar los 300 km/h tiene unos 20 km de longitud, mientras que el resto está limitado a 250. En la línea a Barcelona, sin embargo, la velocidad permitida en casi toda la vía es de 350 km/h, aproximadamente el 70% de la vía. Aparte de ello, el confort de vía (no el del vehículo sino el que permite la vía) es considerablemente mejor en el caso de la línea a Barcelona.

Llamo por ello a la revolución, derroquemos a los periodistas, profesión noble en sí misma, pero desprestigiada por sus profesionales, lobos con piel de cordero, dispuestos a apelar a la libertad de prensa para protegerse, mentir, difamar, desprestigiar, condicionar, atacar y pisar a aquellos que no piensan como ellos, sin admitir las mismas reglas para ellos.

Un día perdido

Por todos es conocida la fruición que causa a los estadounidenses el conducirse de manera diferente al resto del mundo mundial. Pues el ámbito de las finanzas no es una excepción. Resulta que Europa y el resto del mundo utilizan el sistema Euroclear para liquidar las operaciones (no voy a entrar en detalles porque yo mismo me perdería). Pues los americanos no, ellos tienen su DTC. Sólo lo usan ellos, no es compatible con Euroclear y cada vez que tenemos una operación con ellos nos echamos a temblar: siempre hay problemas. Esta vez no iba a ser una excepción. Así que aquí estoy, esperando a que sean las 3 de la tarde (hasta tienen la hora distinta los muy capullos) para poder hablar con ellos y arreglar este desaguisado. Que conste que parte de la culpa es de Banesto por no actualizar su sistema pero no vas a morder la mano que te da de comer, ¿verdad?


martes, 23 de octubre de 2007

Xa queda pouco

Aproveitando o pouco tempo libre que me permite o meu abafante traballo, fai pouco comecei co filtrado e clasificación das fotos que tirei en Roma. O proceso aínda non está rematado, pero xa lle vai quedando menos.

A parte máis dura do choio xa quedou atrás, agora estou afinando o tema para darlle un pouco de valor engadido (é o que ten a deformación profesional).

E como aperitivo da conferencia que vos teño pensado dar sobre a miña viaxe, amenizada coas correspondentes 160 fotos, aquí temos unha foto da "Ponte Sant Angelo". De seguro que teño algunha foto mellor, pero nas outras non saio tan ben (coqueto que son).

lunes, 22 de octubre de 2007

Episodio IV

Pues eso, lo que dice el título.

Pasarán los días, pasarán los años, pero nada quedará. Simplemente a veces hay que escribir algo. Y hoy toca no hablar de nada, lo dejaremos para un día más inspirado.

Tengo ganas de leer y de hablar, pero mientras tanto, sólo kikentai.

sábado, 20 de octubre de 2007

Yonyi's Day

Antonte foi o vixésimo sétimo Yonyi's Day, unha festa na que se celebra o nacemento do Yonyi.

Para celebralo fíxose unha boa paparota coa familia, na que o prato estrela foron as saborosas berzas do país acompañadas con patacas e chourizo. Rematada a cea, chegou o momento de deixarse os folgos no apagado das candeas. E xa por último, tivemos a entrega de agasallos, tanto para Yonyi, coma para Pi, a quen aínda se lle debía algún. Os agasallos do Yonyi foron:

* Un polo de manga longa de cores gris e laranxa. (Moi útil para días frescos)
* Unha camiseta fashion para ir guapo á vez que elegante.
* A Powerball, que fixo as delicias dos máis novos.

Velaquí temos unha foto da familia: