Naufraxio á vista

Estou canso. Hoxe foi un día longo. Agora escribo dende o sofá, escoitando ós Dire Straits, despois de ter ceado e de pór as pernas en alto. Estou a darlle voltas ó asunto do traslado e non lle vexo bo fin. Esta tarde só vinte dos máis de cen pasaxeiros que imos nesta nave nos reunimos para planexar un motín co que esixir os nosos dereitos ó capitán e ó resto dos oficiais. Hai quen xa vaticinou que algúns destes amotinados serán tirados ó mar sen piedade, para que os devoren as quenllas. Outros pensan que nada cambiará, que despois da tempestade sempre ven a calma. E outros adícanse a nadar e gardar a roupa. A ver si finalmente a cousa chega a bo porto... (continuará)