martes, 30 de octubre de 2007

Kiai

Ayer hice Kendo en el Moscardó, en zona Av. América.

No había senseis, o sea que entrenamos con el sempai que en este caso era Baró.


Y la verdad es que fue muy cansado, y muy largo, 1:30. Acabamos a las 23:00. Pero me sentó bien, ahora he de hacer por seguir yendo lunes y miércoles aunque me libere a horas en las que ya debiera estar en cama.


Poco más, aunque es un arte marcial apasionante, simplemente comentar que mi siguiente paso será conseguir los golpes cortos (men corto, koté corto, do corto).


Hasta ese momento, sigo llevando armadura y dejándome la voz procurando ennoblecer algo que sólo puede ser noble cuando no es real sino una imagen de la caverna de Platón.


PD: Espero que pronto llegue mi Tare para que se me pueda identificar

lunes, 29 de octubre de 2007

Xornalistas e antropólogos

Digamos que máis ca unha entrada nova , isto é un comentario simultáneo ás dúas entradas previas.

Eu obviamente estaría entre os Eloi polo meu corpo velido, as miñas delicadas maneiras e a miña intelixencia superior. Ademáis, xamáis podería ser un morlock polo noxo que me provoca a antropoloxía.


Velaí unha nova demostración do bo facer e do rigor do colectivo xornalístico, nesta ocasión dos nosos paisanos lugueses.

jueves, 25 de octubre de 2007

E ti de quen es, morlock ou eloi?

Veña, para seguir co estilo criticón que é o que semella que se vai levar esta tempada, preséntovos unha perigosa mestura de sensacionalismo xornalístico e necesidade dalgúns doutores (universitarios) de publicar calquera cousa con tal de chamar a atención.

Prevén que a Humanidade se dividirá en dúas dentro de 100.000 anos
"O doutor Oliver Curry cre que a dependencia tecnolóxica e a selección da parella levará a un futuro de 'guapos' e 'feos'. "

"Os descendentes da clase superior serán altos, delgados, sans, atractivos, intelixentes e creativos, mentres que a xente da subespecie inferior será fea e semellante a criaturas coma os goblins."

"...a Humanidade se divida en dúas subespecies: unha “grácil” e outra “robusta”, semellantes aos Eloi e os Morlocks da novela que publicou Wells en 1895."

Bueno (vivamos coma galegos!!!), non sei que máis cousas contaría o tal Oliver, pero o que está claro é que ao xornalista o que lle quedou foi o de humanos coma goblins ou morlocks. Os goblins vounos deixar, xa que entre os xogos de rol e o Duende Verde de Spiderman (Green Goblin) xa todo o mundo se fai unha idea de como son, mais os morlocks por non ser tan coñecidos merecen uns apuntamentos.

Morlock levándolle a merenda aos fillos

Os morlocks son unha subespecie humana creada polo escritor H. G. Wells no seu libro A máquina do tempo, onde nun futuro lonxano a especie humana divídese en dous, os Eloi (que ven poderían ser de Sanguñedo :) ) guapos e bos, e os morlocks, uns seres malvados que viven baixo a terra. A diferenza co proposto por Oliver é que lonxe de ser inferiores, tiñan aos Eloi coma gando, e ao chegar a unha determinada idade, chamaban por eles para que baixaran as profundidades e papalos.

Como vedes o doutor (teórico da evolución nunha Escola de Económicas?) o único que fixo foi contar unha novela de ciencia ficción ao seu xeito, baseándose nas mesmas suposicións que calquera escritor pode facer, polo que as súas previsións nada de científicas e si moi literarias, nunca deberían presentarse coma algo serio. Xa postos a imaxinar o futuro da raza humana, quédome co proposto por Harry Harrison en Encuentro final, que me parece moito máis probábel.

miércoles, 24 de octubre de 2007

Los periodistas, esos grandes incomprendidos

El otro día estaba leyendo un periódico, y leí una noticia sobre algo que conozco aunque no sea un verdadero experto en la materia; y recordé una de las pocas leyes invioladas del universo:

Las equivocaciones de un artículo periodístico son proporcionales al grado de conocimiento de la materia por parte del lector.

Esto nos lleva a la siguiente conclusión, no demostrada, pero no por ello menos cierta; si algo de lo que dice un periodista te parece cierto, es porque ignoras la realidad.

También se me vienen a la cabeza ciertas encuestas que ponen al sector periodístico como el peor valorado por los españoles. Vamos, lo que yo siempre digo, la multitud es mucho más inteligente que el individuo.

Y ahora haré referencia a lo que decía el artículo, pero únicamente por ejemplificar: Comparación entre las infraestructuras del AVE Sevilla y el AVE Barcelona.

Según este artículo, la línea a Sevilla es bastante mejor que la línea a Barcelona, y muestra diversos datos para demostrarlo, como por ejemplo la velocidad máxima en la línea, el coste total, etcétera.

Mi intención aquí no es afirmar la superioridad de una línea sobre la otra o viceversa, simplemente afirmar lo fácilmente que se muestran unos datos y se ocultan otros para apoyar la propia falacia.

En la comparación de costes entre las dos líneas, sí se menciona el hecho de que una de las dos líneas es más larga que la otra, pero se olvida el realizar la comparación en dinero constante (descontando la inflación), así como la diferencia de terreno entre la mayor llanura de España y el sistema ibérico. Aún así, estoy de acuerdo en que el coste no es explicable con estos datos, pero aún así.

Y aún más grave es la comparación de velocidades punta 250 en la nueva frente a 300 en la antigua se dice. La realidad sin embargo es completamente distinta, puesto que el tramo de la línea a Sevilla en la que está permitido alcanzar los 300 km/h tiene unos 20 km de longitud, mientras que el resto está limitado a 250. En la línea a Barcelona, sin embargo, la velocidad permitida en casi toda la vía es de 350 km/h, aproximadamente el 70% de la vía. Aparte de ello, el confort de vía (no el del vehículo sino el que permite la vía) es considerablemente mejor en el caso de la línea a Barcelona.

Llamo por ello a la revolución, derroquemos a los periodistas, profesión noble en sí misma, pero desprestigiada por sus profesionales, lobos con piel de cordero, dispuestos a apelar a la libertad de prensa para protegerse, mentir, difamar, desprestigiar, condicionar, atacar y pisar a aquellos que no piensan como ellos, sin admitir las mismas reglas para ellos.

Un día perdido

Por todos es conocida la fruición que causa a los estadounidenses el conducirse de manera diferente al resto del mundo mundial. Pues el ámbito de las finanzas no es una excepción. Resulta que Europa y el resto del mundo utilizan el sistema Euroclear para liquidar las operaciones (no voy a entrar en detalles porque yo mismo me perdería). Pues los americanos no, ellos tienen su DTC. Sólo lo usan ellos, no es compatible con Euroclear y cada vez que tenemos una operación con ellos nos echamos a temblar: siempre hay problemas. Esta vez no iba a ser una excepción. Así que aquí estoy, esperando a que sean las 3 de la tarde (hasta tienen la hora distinta los muy capullos) para poder hablar con ellos y arreglar este desaguisado. Que conste que parte de la culpa es de Banesto por no actualizar su sistema pero no vas a morder la mano que te da de comer, ¿verdad?


martes, 23 de octubre de 2007

Xa queda pouco

Aproveitando o pouco tempo libre que me permite o meu abafante traballo, fai pouco comecei co filtrado e clasificación das fotos que tirei en Roma. O proceso aínda non está rematado, pero xa lle vai quedando menos.

A parte máis dura do choio xa quedou atrás, agora estou afinando o tema para darlle un pouco de valor engadido (é o que ten a deformación profesional).

E como aperitivo da conferencia que vos teño pensado dar sobre a miña viaxe, amenizada coas correspondentes 160 fotos, aquí temos unha foto da "Ponte Sant Angelo". De seguro que teño algunha foto mellor, pero nas outras non saio tan ben (coqueto que son).

lunes, 22 de octubre de 2007

Episodio IV

Pues eso, lo que dice el título.

Pasarán los días, pasarán los años, pero nada quedará. Simplemente a veces hay que escribir algo. Y hoy toca no hablar de nada, lo dejaremos para un día más inspirado.

Tengo ganas de leer y de hablar, pero mientras tanto, sólo kikentai.

sábado, 20 de octubre de 2007

Yonyi's Day

Antonte foi o vixésimo sétimo Yonyi's Day, unha festa na que se celebra o nacemento do Yonyi.

Para celebralo fíxose unha boa paparota coa familia, na que o prato estrela foron as saborosas berzas do país acompañadas con patacas e chourizo. Rematada a cea, chegou o momento de deixarse os folgos no apagado das candeas. E xa por último, tivemos a entrega de agasallos, tanto para Yonyi, coma para Pi, a quen aínda se lle debía algún. Os agasallos do Yonyi foron:

* Un polo de manga longa de cores gris e laranxa. (Moi útil para días frescos)
* Unha camiseta fashion para ir guapo á vez que elegante.
* A Powerball, que fixo as delicias dos máis novos.

Velaquí temos unha foto da familia: