O Casamento

Pecharemos esta triloxía de relatos sobre a estancia por terras do sur falando do Casamento, xa que era o alfa e o omega de toda esta historia.

O sábado pola tarde os Madarnás dispuxemos das nosas mellores galas. Elegancia e fermosura rezumaban a partes iguais, cousa por outra parte lóxica, xa que son dúas das características intrínsecas dos nosos xenes. Trala correspondente sesión de fotografía partimos cara a igrexa que se atopa ó pé do castelo.

Na cerimonia puidemos ver elementos máis típicos do sur, como pode se-la parte da velación ou a entrega do diploma en nome do Sumo Pontífice. Aqueles máis avezados tamén se darían de conta da presenza en segundo plano dos "Tres Tenores".

O convite era unha curiosa mestura de productos galegos (albariño, tetilla ou licor café) con productos máis propios da zona. Esta amplo abanico de posibilidades podía satisfacer ós máis diversos padais.

Xa no medio da cea, comezamos co reparto dos agasallos, neste caso botellas de licor café para os homes e xoieiros para as mulleres, todos eles dunha fermosa artesanía galega. Ó principio reinaba o caos, pero pouco a pouco fómoslle tomando o pulso e xa nas últimas mesas funcionabamos coa precisión dun reloxo suizo. Pese á prometedora irrupción do "sexapeal" dos Madarnás, a visita polas mesas deixaría claro que aquela non ía ser unha boa noite para os solteiros.

Outro momento salientable da noite chegaría tralos postres. Nun intre no que reinaba o silencio no ambiente, unha improvisada foliada xurdiu da nada, co son da gaita e as pandeiretas. Foi o momento no que os galegos aproveitamos para da-lo cante, literalmente.

Xa por último, chegado o tempo dos pasodobres, desenferruxamos un pouco o corpo e botamos un baile ó máis puro estilo do Santo.