Unha de cubículos

Bueno Yonyi, xa che dixera que tiña isto preparado o outro día, pero as poucas ganas de pórme diante do ordenador, despois de pasar todo o día diante dun, son moi malas de superar. Pero aquí vai.

Supoño que ti e máis eu somos os únicos EM que coñecemos os perigos do misterioso Síndrome do cubículo crónico, no que moita xente ve reflectida as consecuencias dunha dura vida dedicada a traballar cos ordenadores nunha oficina.



Os que non coñecían este arrepiante mundo, estarán pensando o afortunados que son por non teren que traballar nestas instalacións que parecen saídas das cuadriculadas mentes do Partido Cuadrado. Pola contra, os que o coñecedes estaredes a pensar que é o que hai, e que hai que levalo como mellor se poida, pois non é por asustarvos, pero aínda PODE SER PEOR!!!!.



Si, esa mesa é real, tan real que é a miña. Existe unha tirada completa de fotos sobre o meu hábitat laboral, pero non quero que teñades pesadelos nin que sufrades por min, así que gardareinas para unha mellor ocasión, pero que saibades que por riba hay un estante cheo de manuais que ameaza con me caer na cachola.