A tele achéganos un pouco máis a Galicia

Ás veces no meu interior aparece un comechume producido pola estancia prolongada lonxe da terra. Cando ista saudade se apodera de min trato de mitigala empregando diversos placebos como por exemplo chamar á casa e falar cós meus, escoitar música en galego, ou mesmo mercar un queixo de tetilla.

Esta fin de semana, facendo zapping, atopei unha nova forma de diminui-la sensación de morriña. Trátase de algo moi noso, que nos leva acompañando case que dende que teño uso de razón...


Como ben puidestes adiviñar, trátase de Gayoso. Nunha das canles locais estaban a botar o Luar. Ó principio cando vin o escenario, pareceume, pero tiña as miñas dúbidas, mais unha vez tiven diante dos fuciños a Gayoso e ó "Petróleo", xa non había lugar para as dúbidas, case que se me cae algunha bágoa e todo. O mellor de todo era a dobraxe, que parecía sacada de "Humor Amarillo" ou do "Mundo Viejuno".

Grazas a este achado, dende agora os venres noite poderei sentirme un pouco máis preto da casa.